araz gholami

Manual

بنیاد

آراز غلامی هستم. طراح، توسعه‌دهنده و وبلاگ‌نویس. متولد و ساکن تبریز. علاقه‌مند به کوهنوردی، موسیقی، قهوه و عاشق هرنوع چالش. از سال ۲۰۰۴ وبلاگ می‌نویسم و از همون ایام تلاش می‌کنم چیزها و نرم‌افزارهای خلاقانه و بدردبخور بسازم. بصورت حرفه‌ای طراحی می‌کنم (گرافیک و رابط کاربری وب و موبایل) و پیاده‌ش می‌کنم (html, js, css, xml) به هر زبانی که کارم ایجاب کنه برنامه‌نویسی و اسکریپت‌نویسی می‌کنم (php، js، python و …) برای کاربردپذیری، تایپوگرافی، تجربه کاربری روان و دسترسی‌پذیری بالا اهمیت زیادی قائلم. در حیطه کاریم به هیچ ابزار جدیدی فرصت کهنه شدن نمی‌دم و تلاش مداوم دارم که به‌روز باشم. بیشتر از پنج سال هست که بصورت خصوصی و راه‌دور مهارت‌های طراحی و توسعه نرم‌افزار تدریس می‌کنم. فار‌غ‌التحصیل مهندسی نرم‌افزار از دانشگاه مخابرات هستم. تو سربازی دوسال بعنوان مربی آموزش در نیروی زمینی ارتش فعالیت کردم. خیلی زیاد و پرجنب‌وجوش کتاب می‌خونم. هفت روز هفته و بیست‌وچهار ساعت شبانه روز با هیجان یاد می‌گیرم و هرچیزی که درک کردم رو یادداشت برمی‌دارم و در وبلاگم به اشتراک می‌ذارم. شب‌ها پیاده‌روی می‌کنم و پادکست و کتاب صوتی گوش می‌دم.

قلم

نوشتن رو از کلاس‌های ادبیات کانون و وبلاگ‌نویسی رو با نوشتن خاطرات و رویدادهای روزانه شروع کردم. بعدها با عوض شدن دغدغه‌ها و سلایقم به وبلاگ‌های مختلف (قارتال، پلاسما، ناجی، سوزلر، آی‌ام، هشزاد) با موضوعات مختلف کوچ کردم ولی تغییر مداوم باعث شد تو هیچ‌کدوم پیوستگی لازم رو نداشته باشم. تا اینکه بالاخره توی توییتر تونستم پایدار بمونم و از سال ۲۰۰۹ شروع کردم به توییت کردن. این پایداری ادامه داشت تا اینکه در اواخر ۲۰۱۷ بخاطر دلایلی تصمیم گرفتم کلا از شبکه‌های اجتماعی خارج بشم و برگردم به شکل مدرن‌تر و بهتر و پایدارتر وبلاگ بنویسم. همه‌ی آرشیو پست‌ها به‌همراه کامنت‌ها و البته یادداشت‌های کاغذی رو جمع کردم یک‌جا و شد چیزی که می‌بینید. البته هنوز فرصت نکردم توییت‌ها رو مرور کنم و اون‌ها رو هم اضافه کنم ولی بزودی این‌کار رو انجام خواهم داد.

اندیشه

در طول سال‌ها علایق و روزمرگی‌های زیادی داشتم برای چیزهای مختلفی اهمیت قائل شدم با خیلی‌ها خندیدم و با خیلی‌ها ماتم گرفتم و زندگی بعضی روزها خیلی سخت گرفت بهم. ولی درس‌های زیادی یاد گرفتم و همه‌ی این‌ها باعث شد پخته‌تر بشم و به‌چیزهای واقعی‌تر اهمیت بدم.

بیان

فعالیت آنلاین من بغیر از سرویس‌هایی که برای کارم استفاده می‌کنم (مثل Github, Stackoverflow, Trello یا Slack) محدود به همین‌جاست و هرچیزی که لازمه به غیر از خودم کسِ دیگه‌ای هم ازش اطلاع داشته باشه اینجا هست. ولی مهمتر از اون این سایت‌بلاگ رو ساختم تا بنویسم. مداوم و جدی‌تر. بقولی می‌نویسیم تا یادمان بماند. زیرا که «نوشتن، ردپای عبور است» فردا که برگردیم و نوشته‌هایمان را بخوانیم به یاد خواهیم آورد که از کجا رد شده‌ایم و چطور قد کشیده‌ایم.
اینجا یک سایت‌بلاگ هست. یعنی ترکیبی از یک وب‌سایت و یک وب‌لاگ. جایی که در وهله‌ی اول نوشته‌ها و یادداشت‌های من در اون منتشر و آرشیو میشه و در وهله‌ی دوم محلی هست برای نمایش پروژه‌ها و فعالیت‌های کاری من.
در نوشته‌ها الگویی وجود نداره. به عبارت دیگه هر نوشته‌ای ماحصل مطالعات و تراوشات ذهنی من هست و ممکنه بسیار خسته‌کننده و طولانی یا بسیار جذاب یا بسیار کوتاه باشه. ممکنه یک عکس باشه یا نظری درمورد یک عکس. ممکنه یک سوال باشه از مخاطبی نامشخص. ممکنه لحن بعضی از نوشته‌ها برای گروهی خاص نامناسب باشه. ممکنه بعضی از نوشته‌ها دارای ابهام‌هایی باشه که امکان شفاف‌تر شدنش نباشه و همون ابهام ذات اون نوشته باشه.
اینجا خبری از موج‌سواری نیست. خبری از تحت‌تاثیر قرار گرفتن هم نیست. هیچ تلاشی برای افزایش بازدید نمی‌شه و هیچ علاقه‌ای به بحث، تایید یا رد نوشته‌ها توسط دیگران وجود نداره. نوشته‌های من پرچمی برای موافقت یا مخالفت با شخص، گروه و یا اندیشه‌ای نیست. اینجا صرفا برآورده‌ای هست از حق بیان فکرها، عقیده‌ها، انديشه‌ها و نظرهای خود به صورت آزادانه پیرو ماده‌ی ۱۹ اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر.

پروانه

آزادی اولین حرف از الفبای زندگی من هست. تا جاییکه اختیار و امکانش رو داشته باشم هرچیزی که اینجا نوشته، معرفی و منتشر می‌شه رو تحت حمایت هیچ‌گونه مجوزی قرار نمی‌دم. البته حق ادعای آغازگر اون چیز بودن رو برای خودم محفوظ می‌دونم.

پیوند

بهترین، سریع‌ترین و راحت‌ترین راه ارتباط با من ارسال ایمیل به [email protected] هست. تو هیچ شبکه‌ی اجتماعی فعالیت نمی‌کنم. در این نوشته توضیح دادم که چرا.

چیزهایی که خوشحالم می‌کنند

پیاده‌روی، شب، زمستان و هوای سرد، قهوه، کشف یک موسیقی یا گروه موسیقی جدید، برف، باران، نشستن کنار شومینه، دیدن خوشحالی انسان‌ها، خندیدن مادرم، خندیدن انسان‌ها، آزاد شدن یک زندانی، ترخیص شدن یک سرباز. صدای گیتار در کاست، صدای سیم‌های E,B,G. صفحه‌ها و کاست‌های قدیمی.

چیزهایی که ناراحتم می‌کنند

سیاست، پول زیاد و کم، قدرت. سه‌گانه‌ی عجب‌شیر، بناب، مراغه و هرچیزی که مربوط به سربازی باشد. سیگار. هر چیز اعتیادآوری.

چیزهایی که جوابی برایشان ندارم

جهان چگونه شروع شده. جهان چگونه تمام می‌شود، مفهوم زندگی. چرا اینجاییم، کلا چه کنیم، یک سایت عین دیجی‌کالا چند در میاد. معنای موفقیت. چرا بچه‌دار خواهم شد.

چیزهایی که برایشان زندگی میکنم

تجربه کردن هرچیزی. صلح، آرامش، انسانیت، بوسیدن دختری که ندارم.

چیزهایی که می‌توانم تحمل کنم

صدای گریه بچه، مریض‌شدن کسی که دوستش دارم، مریض‌شدن خودم، ناتوانی کسی از انجام کاری، پشت سرم حرف‌زدن، بی‌قراری کردن، بحث غیرمنطقی، عدم قبول حرف منطقی تا آخرین نفس، هرچیزی که مربوط به تغییرات هورمون‌ها باشد.

چیزهایی که نمی‌توانم تحمل کنم

دروغ، دغل‌بازی، احساس زرنگی، خودبزرگ‌بینی، خودمهم‌پنداری، خودسلبریتی‌پنداری، احساس سر بودن، احساس متفاوت بودن. احساس نخبه بودن. کلمه‌ی نخبه. به‌دیده‌ی پایین‌تر بودن به کسی نگاه کردن، نارسیسیسم، نژادپرستی، تحقیر، سواستفاده، هر تلاشی که برای اثبات خود باشد. هر تعریفی از خود که برای چیزی جز دفاع از خود باشد. ابراز کاردرست بودن. پوشاندن کت و شلوار به پسربچه‌ها. دیر رسیدن.

چیزهایی که سرگرمم می‌کنند

خواندن وبلاگ‌های متروکه، شنیدن داستانِ زندگی هرکسی، هرچیزی که مربوط به گذشته باشد. هرچیزی که مربوط به آینده‌ی ممکن باشد. کشف یک زاویه‌ی جدید برای دیدن.

چیزهایی باعث حیرتم میشوند

حماقت بشریت.

چیزهایی که باعث خنده‌ام میشوند

سادگی زندگیِ کودکان.

چیزهایی که باعث گریه‌ام میشوند

تلاش برای درست‌کردن چیزی که امکان درست‌شدنش نیست. نبودن کسی که باید باشد. مهاجرت دوستانم. مهاجرت هرکسی. مهاجرت. عدم امکان بودن در پیش خانواده در یلدا. عدم امکان بودن در پیش خانواده در نوروز. عشق، رسیدن هرکسی به آخر خط. ناامیدی. آهنگ La Llorona از Chavela Vargas.

این صفحه «همواره» درحال بروزرسانی‌ست.