English RSS

آراز غلامی

در ستایش حقیقت

Gallery iPhone Pen Coffee Cup

درباره

جمعه، ۱۷ آذر ۱۳۹۶

آراز غلامی. طراح، توسعه‌دهنده و وبلاگ‌نویس. متولد تبریز و سابقا ساکن در استانبول و آنکارا و حالا مجددا ساکن در استانبول. علاقه‌مند به کوهنوردی، موسیقی، قهوه و عاشق هرنوع چالش. از سال ۲۰۰۴ وبلاگ می‌نویسم و از همون ایام تلاش می‌کنم چیزها و نرم‌افزارهای خلاقانه و بدردبخور بسازم. بصورت حرفه‌ای طراحی می‌کنم و پیاده‌ش می‌کنم به هر زبانی که کارم ایجاب کنه برنامه‌نویسی و اسکریپت‌نویسی می‌کنم. همه‌ی این‌کارها رو با عشق و علاقه انجام می‌دم. برای کاربردپذیری، تایپوگرافی، تجربه کاربری روان و دسترسی‌پذیری بالا اهمیت زیادی قائلم. در حیطه کاریم به هیچ ابزار جدیدی فرصت کهنه شدن نمی‌دم و تلاش مداوم دارم که به‌روز باشم ولی معتقدم ابزار چیزی جز ابزار نیست. اگر پروژه‌های من رو ببینید تاثیر این اعتقاد رو حس می‌کنید.

بیشتر از شش سال هست که بصورت خصوصی و راه‌دور مهارت‌های طراحی و توسعه نرم‌افزار تدریس می‌کنم. فار‌غ‌التحصیل مهندسی نرم‌افزار کامیپوتر هستم. تو سربازی دوسال بعنوان مربی آموزش در نیروی زمینی ارتش خدمت کردم. خیلی زیاد و پرجنب‌وجوش کتاب می‌خونم. هفت روز هفته و بیست‌وچهار ساعت شبانه روز با هیجان یاد می‌گیرم و هرچیزی که درک کردم رو یادداشت برمی‌دارم و در وبلاگم به اشتراک می‌ذارم. شب‌ها پیاده‌روی می‌کنم و پادکست و کتاب صوتی گوش می‌دم. در اوقات خالی باقی مونده هم می‌نویسم و ترجمه می‌کنم.

قلم

نوشتن رو از کلاس‌های ادبیات کانون و وبلاگ‌نویسی رو با نوشتن خاطرات و رویدادهای روزانه شروع کردم. بعدها با عوض شدن دغدغه‌ها و سلایقم به وبلاگ‌های مختلف با موضوعات مختلف کوچ کردم ولی تغییر مداوم باعث شد تو هیچ‌کدوم پیوستگی لازم رو نداشته باشم. تا اینکه تنها توی توییتر تونستم پایدار بمونم و درکنار وبلاگ‌های مختلفم از سال ۲۰۰۹ توییت کردم تا اواخر ۲۰۱۷ که بخاطر دلایلی تصمیم گرفتم کلا از شبکه‌های اجتماعی خارج بشم و برگردم به شکل مدرن‌تر و بهتر و پایدارتر وبلاگ بنویسم. همه‌ی آرشیو پست‌ها در کانال تلگرامم، شبکه‌های اجتماعی مثل فیسبوک، اینستاگرام و ۵۴ هزار توییت و وبلاگ‌های سابق به‌همراه کامنت‌ها و البته یادداشت‌های کاغذی رو جمع کردم یک‌جا و شد چیزی که می‌بینید.

اندیشه

در طول سال‌ها علایق و روزمرگی‌های زیادی داشتم برای چیزهای مختلفی اهمیت قائل شدم با خیلی‌ها خندیدم و با خیلی‌ها ماتم گرفتم و زندگی بعضی روزها خیلی سخت گرفت بهم. ولی درس‌های زیادی یاد گرفتم و همه‌ی این‌ها باعث شد پخته‌تر بشم و به‌چیزهای واقعی‌تر اهمیت بدم.

بیان

فعالیت آنلاین من بغیر از سرویس‌هایی که برای کارم استفاده می‌کنم (مثل Github و Stackoverflow) محدود به همین‌جاست و درکنار اون این سایت‌بلاگ رو ساختم تا بنویسم. مداوم و جدی‌تر. بقولی:

می‌نویسیم تا یادمان بماند. زیرا که «نوشتن، ردپای عبور است» فردا که برگردیم و نوشته‌هایمان را بخوانیم به یاد خواهیم آورد که از کجا رد شده‌ایم و چطور قد کشیده‌ایم.

اینجا یک سایت‌بلاگ هست. یعنی ترکیبی از یک وب‌سایت و یک وب‌لاگ. جایی که در وهله‌ی اول نوشته‌ها و یادداشت‌های من در اون منتشر و آرشیو میشه و در وهله‌ی دوم محلی هست برای نمایش پروژه‌ها و فعالیت‌های کاری من.
در نوشته‌ها الگویی وجود نداره. به عبارت دیگه هر نوشته‌ای ماحصل مطالعات و تراوشات ذهنی من هست و ممکنه بسیار خسته‌کننده و طولانی یا بسیار جذاب یا بسیار کوتاه باشه. ممکنه یک عکس باشه یا نظری درمورد یک عکس. ممکنه یک سوال باشه از مخاطبی نامشخص. ممکنه لحن بعضی از نوشته‌ها برای گروهی خاص نامناسب باشه. ممکنه بعضی از نوشته‌ها دارای ابهام‌هایی باشه که امکان شفاف‌تر شدنش نباشه و همون ابهام ذات اون نوشته باشه. ممکنه تعریف یک خواب باشه یا تصور یک اتفاق که هیچ‌وقت نیافتاده. یک خاطره یا پیش‌بینی شخصی از آینده.

کاراکتر استاد در نوشته‌های من واقعی نیست و صرفا نمایان‌گر بعد منطفی و با تجربه من و پناهگای برای دیگر ابعاد من هست. نوعی تلاش برای تفکیک کلاف درهم پیچیده‌ی ابعاد من.

شناخت

دیدگاه‌ها و نوشته‌های من تنها مدل ذهنی من از هستی هستند. نه درستند و نه غلط. ایده‌هایی که در این سایت‌بلاگ مطرح می‌کنم الزاما درست، الزاما غلط و الزاما عملی شده توسط خودم یا شخص دیگری نیستند.
من معنای دقیق درست، غلط، موفقیت، زندگی و بسیاری از به‌ظاهر فکت‌های دیگر رو نمی‌دونم. اگر در متنی از این کلمات استفاده کردم منظورم معنای عمومی آنها هست مگر مشخص کنم که اینطور نیست.
نظر به اینکه هیچ دو فردی در دنیا مدل ذهنی یکسانی ندارند، علاقه‌مندم نظرات متقابل یا همسو با نوشته‌هام را بدونم.
من به‌ظاهر و به‌باطن فرد عادی نیستم. با این‌همه معنای عادی بودن رو نمی‌دونم. همینطور معنای غیرعادی بودن رو هم نمی‌دونم.

پروانه

آزادی اولین حرف از الفبای زندگی من هست. تا جاییکه اختیار و امکانش رو داشته باشم هرچیزی که اینجا نوشته، معرفی و منتشر می‌شه رو تحت حمایت هیچ‌گونه مجوزی قرار نمی‌دم. البته حق ادعای آغازگر اون چیز بودن رو برای خودم محفوظ می‌دونم.

پیوند

بهترین، سریع‌ترین و راحت‌ترین راه ارتباط با من ارسال ایمیل به contact@arazgholami.com هست. تو هیچ شبکه‌ی اجتماعی فعالیت نمی‌کنم. در این نوشته توضیح دادم که چرا.

من به زبان اعداد

+۱۴ ماه زندگی بعد از مهاجرت. سرپا ماندن بعد از ۳ شکست سنگین.
+۱۲ سال سابقه طراحی و توسعه نرم‌افزارهای وب و موبایل
+۶ سال سابقه تدریس خصوصی و راه‌دور مهارت‌های طراحی و توسعه‌ی وب و موبایل
۱۴ سالگی وقتی اولین محصولم رو فروختم.
۱۵ سالگی شروع استقلال مالی، اجتماعی و فکری
+۱۰۰ شرکت در کنفرانس و سمینار و جلسات مرتبط با زمینه شغلی
+۲۰ پروژه شکست‌خورده/متروک (+) و موفق (+)
+۶ ماه زندگی بدون سیگار بعد از +۵ سال زندگی با سیگار
+۸ سال مبارزه با افسردگی
+۴۸۰ کتاب مطالعه‌شده بصورت فیزیکی و دیجیتالی
+۱۸ ماه خدمت در نیروی زمینی ارتش بعنوان مربی
+۱۶ سال تحصیلات آکادمیک در رشته مهندسی نرم‌افزار کامیپوتر
+۳۵۰ پست وبلاگ (مجموع نوشته‌ها در شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌های سابق)

چیزهایی که خوشحالم می‌کنند

پیاده‌روی، شب، زمستان و هوای سرد، قهوه، کشف یک موسیقی یا گروه موسیقی جدید، برف، باران، نشستن کنار شومینه، دیدن خوشحالی انسان‌ها، خندیدن مادرم، خندیدن انسان‌ها، آزاد شدن یک زندانی، ترخیص شدن یک سرباز. صدای گیتار در کاست. صفحه‌ها و کاست‌های قدیمی. سماع. اصالت. احترامِ به‌جا به خود. کشف یک زاویه‌ی جدید برای دیدن.

چیزهایی که ناراحتم می‌کنند

سیاست، پول زیاد و کم، قدرت. سه‌گانه‌ی عجب‌شیر، بناب، مراغه و هرچیزی که مربوط به سربازی باشد. سیگار. هر چیز اعتیادآوری.

چیزهایی که جوابی برایشان ندارم

جهان چگونه شروع شده. جهان چگونه تمام می‌شود، مفهوم زندگی. چرا اینجاییم، کلا چه کنیم (برای این یک قلم پیشنهاداتی دارم)، معنای موفقیت. یک سایت عین دیجی‌کالا چند در میاد.

چیزهایی که برایشان زندگی میکنم

تجربه کردن هرچیزی. صلح، آرامش، انسانیت، بوسیدن دختری که ندارم. سینگولاریتی.

چیزهایی که می‌توانم تحمل کنم

صدای گریه بچه، مریض‌شدن کسی که دوستش دارم، مریض‌شدن خودم، ناتوانی کسی از انجام کاری، پشت سرم حرف‌زدن، بی‌قراری کردن، بحث غیرمنطقی، عدم قبول حرف منطقی تا آخرین نفس، هرچیزی که مربوط به تغییرات هورمون‌ها باشد.

چیزهایی که نمی‌توانم تحمل کنم

دروغ، دغل‌بازی، احساس زرنگی، خودبزرگ‌بینی، خودمهم‌پنداری، خودسلبریتی‌پنداری، احساس سر بودن، احساس متفاوت بودن. احساس نخبه بودن. کلمه‌ی نخبه. به‌دیده‌ی پایین‌تر بودن به کسی نگاه کردن، نارسیسیسم، نژادپرستی، تحقیر، تخریب، تمسخر، تاخیر و دیر رسیدن بدون دلیل قانع‌کننده، بهانه‌تراشی، سواستفاده، هر تلاشی که برای اثبات خود باشد. هر تعریفی از خود که برای چیزی جز دفاع از خود باشد. ابراز کاردرست بودن. پوشاندن کت و شلوار به پسربچه‌ها. آجر سه‌سانتی.

چیزهایی که سرگرمم می‌کنند

خواندن وبلاگ‌های متروکه، شنیدن داستانِ زندگی هرکسی، تماشای گیف‌ها و کلیپ‌های دست‌ساز قدیمی و تصورِ احساسِ کسانی که این گیف‌ها و کلیپ‌ها را ساخته یا تماشا کرده‌اند. هرچیزی که مربوط به اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ شمسی باشد. هرچیزی که مربوط به آینده‌ی ممکن باشد.

چیزهایی که باعث ترسم می‌شوند

رسیدن بشریت به نقطه‌ای که امکان بازگشت نباشد.

چیزهایی باعث حیرتم میشوند

حماقت انسان. وقاحت انسان. دلم برای حس حیرت تنگ شده است.

چیزهایی که باعث خنده‌ام میشوند

سادگی زندگیِ کودکان.

چیزهایی که باعث گریه‌ام میشوند

فرودگاه لعنتی تبریز. درماندگی مولانا از دوری شمس تبریزی. تلاش برای درست‌کردن چیزی که امکان درست‌شدنش نیست. نبودن کسی که باید باشد. مهاجرت. عدم امکان بودن در پیش خانواده در یلدا، نوروز، چهارشنبه‌سوری و سایر آیین‌های باستانی. عشق، رسیدن هرکسی به آخر خط. ناامیدی. آهنگ Şafak Türküsü از زنده‌یاد Ahmet Kaya.


Nazar Amulet